چه روزگار شکوهمندی بود آن روزها

وقتی با دستان مهر بانی برای کنجشگها دانه میریختیم تا مانند ما گرسنه نمانند

 چه روزگار شکوهمند ی بود

 وقتی به گریه خواهر کوچکمان اشک می ریختیم وعروسک پارچه ای خودمان را به او هدیه می دادیم

وقتی از حباب روشن کف صابون آسمان را زیبا میدیدیم

 وقتی صدای بابا نفتی را می شنیدیم وبا شوق هل دادن گاریش

در کوچه های تنگ شهر به یاریش می شتافتیم

 چه زیبا بود نشستن در حیاط خانه به شوق آمدن پدر با پاکتهای پر از کاهو

چه زیبابود یک ریالی که به ما می داد ند  شوقی داشتیم تا فردا

چه زیبا بود کولیها مامور شرنوشتمان می شدند

 وکف دستانمان را همه فردا می دیدند

چه زیبا بود شبهای رمضان

آیه های خیر من الف شهر

 چه زیبا بود کودکی وصداقت ما

حال با آنها چقدر  فاصله داریم